interview met oud-leerling Victor

“Omdat ik het leuk vond om dingen te ondernemen, trok ik op LOS veel op met jongere kinderen, die speelden graag. Als ik met iets bezig was vroegen ze wat ik aan het doen was. Ze waren oprecht geïnteresseerd. Ik vond het ook leuk om de jonge kinderen te zien opgroeien, en te zien wat ze allemaal leerden: een half jaar geleden konden ze niet lezen en nu wel!

Samen stoeien, springen op de trampoline, klimmen op de klimmuur, dat deed ik graag. Over de klimmuur heb ik wel een bijzonder verhaal te vertellen. Met de docent Duits was ik lekker aan het kletsen. We hadden het erover dat ik het klimmen weer wilde oppakken. Hij zei dat hij ook geboulderd had. We kwamen op het idee om een klimmuur te bouwen. Zo gezegd, zo gedaan. En nu staat er dus een klimmuur op LOS met alles erop en eraan! Ook heb ik de valmatten geregeld. Van een aanhangerbedrijf heb ik restplaten gekregen, die ze anders zouden wegdoen. Daarvan heb ik de muur gebouwd. De grepen heb ik van de klimvereniging gekregen. Eigenlijk heb ik dus een gratis klimmuur gebouwd. Dit kon natuurlijk niet zomaar, ik heb eerst een plan gemaakt en heb moties ingebracht in de kring. Maar het is gelukt, en dat is mooi.

In de tijd bij LOS was ik heel actief in de sociocratische kringorganisatie. Ik was gespreksleider van de LOS-kring, die de school bestuurt. Ook was ik lid van de bewustmakingskring, die kan worden ingeschakeld als leerlingen een conflict hebben en er samen niet uit komen. Het was goed om naar verschillende standpunten te leren kijken, daar heb ik nu nog steeds wat aan. Ik werk in de klimhal en ben – zoals veel mensen daar weten – een van de beste klimmers. Daarom vragen mensen vaak aan mij hoe ze een bepaalde route moeten klimmen. Op zo’n moment moet ik vanuit hun situatie kijken. Het helpt vaak niet om aan te wijzen waar ze zich precies moeten vastgrijpen of om de route uit te leggen. Je kunt beter vertellen hoe ze het met de juiste techniek kunnen oplossen. Ook als klasgenoten het moeilijk hebben, probeer ik vanuit hun situatie te kijken. Het is fijn om met iedereen goed mee te kunnen denken. Dat ik naar iedereen even grote oren heb, is voor mij wel standaard geworden.

Wel miste ik sociale contacten in de buurt. Op LOS zat ik in een kleine bubbel. Ik had wel vrienden maar we moesten een uur reizen om elkaar te zien. Dat vond ik soms wel jammer, ik ben daarom gaan werken om mensen te leren kennen. Zo heb ik in mijn buurt ook een vriendenkring opgebouwd. 

In plaats van leren voor examens werd ik in mijn tijd op LOS instructeur in freerunnen. Daarnaast ben ik gaan bushcraften; leven in en met de natuur. Iedere maand volgde ik drie dagen een cursus en heb ik opdrachten uitgevoerd. Ik heb leer gelooid en een tas gemaakt, en ik heb een vuurboog leren gebruiken. Het maken van de vuurboog was vrij gemakkelijk, maar het gebruiken is heel moeilijk. Want hoe kun je vuur maken uit niets? Je moet de vuurboog opzetten, tondel vinden en een ‘vuurnestje’ maken om het vuur te laten ontbranden. Ik heb ook geleerd hoe je een hut moet bouwen waarin je kunt overnachten als het flink regent. En welke planten eetbaar zijn en welke niet.

De mbo-opleiding tot outdoor sportcoördinator sluit hier goed op aan. We leren instructies te geven tijdens outdoor activiteiten maar ook instructeurs aansturen. We krijgen les in mountainbiken, boogschieten, klimmen, kajakken, kanoën, snowboarden, skiën en raften. Echt heel veel. We onderzoeken in welke sporten we ons willen verdiepen. In het tweede jaar ligt de nadruk op het instructeursgedeelte.

Het grote verschil tussen mijn huidige opleiding en democratisch onderwijs is dat ik nu lessen heb en dus op een bepaald tijdstip ergens moet zijn. Iedere tien weken hebben we een toets.De eerste toets was wel spannend, maar daar heb ik nu geen last meer van. In het begin merkte ik dat ik te veel studeerde, maar nu maak ik me minder druk en lukt het me prima. De stof is niet heel moeilijk en ik vind het interessant, dus ik hoef niet naar motivatie te zoeken om ervoor te leren. Plantenkennis is wel veel stampwerk, maar ik ben er in de praktijk veel mee bezig dus zo leer ik het ook. Met Nederlands, Engels en rekenen is het wel een beetje aanpoten. Veel van wat ik daar leer is nieuw voor mij, geen herhaling zoals voor de andere studenten. Dat is een beetje doorbijten, maar het lukt wel.

Met tevredenheid kijk ik terug op mijn tijd bij LOS Deurne. Het belangrijkste is dat ik mezelf heb leren kennen, waardoor ik nu op de goede plek terecht ben gekomen. In plaats van uit boeken leren heb ik aan mezelf gewerkt. Ik heb mijn eigen dingen kunnen doen, mijn plannen uitgevoerd. Ik heb geleerd om goede keuzes te maken; van ‘wat wil ik?’ tot de motivatie om het daadwerkelijk te doen. Als ik iets wil doen, dan doe ik het gewoon. Ik word niet tegengehouden wanneer het niet handig of niet slim is, ik ga gewoon lekker mijn gang. Het is vallen en opstaan. De kringen hebben mij ook geholpen. Doordat ik een tijdje gespreksleider ben geweest, heb ik ontdekt dat het echt zin heeft om naar de kring te gaan. Ik heb geleerd om voor mezelf op te komen. Als je een mening hebt, moet je die ook verkondigen, in plaats van braaf ja knikken. En weten wat je te geven hebt is ook heel belangrijk, zodat je niet meteen in een burn-out komt als je gaat werken.

Sowieso wil ik nog op pad met mijn camper. Ook wil ik gaan werken en misschien nog verder studeren. Maar dat zie ik dan wel. Ik hoop dat het onderwijs er in de toekomst anders uit zal zien, voor alle kinderen. In het reguliere onderwijs ligt de focus op het uiterste van jezelf geven en het hoogste aan de maatschappij leveren. Er komen steeds meer mensen die zien dat het niet alleen maar om presteren gaat. Nu is het voor de meeste mensen ‘leven om te werken’ en tegen die tijd hoop ik dat het vaker ‘werken om te kunnen leven’ is.”