interview met oud-leerling Alex

Alex was een LOS-leerling van het eerste uur. Hij was toen net 12. Drie jaar geleden verliet hij LOS op z’n 18e en vervolgde zijn pad bij de SVO Vakopleider Food met de MBO-opleiding ‘Allround food expert’. Hij behaalde zijn ondernemersdiploma en ging vervolgens ondernemerschap studeren (Associate Degree) aan de Avans Hogeschool in Den Bosch. Naast die studie is Alex momenteel specialist koken bij LOS en binnenkort ook invalbegeleider.

“Ik had al een aantal open dagen van middelbare scholen bezocht, maar dat ging voor mij niet werken omdat ik veel last had van migraine. Ik ben begonnen op de democratische school DOE040 in Eindhoven. Toen LOS in Deurne begon in 2017 ben ik daar naartoe gegaan. Het hoofdpijn-probleem is minder op een democratische school, omdat ik me daar makkelijk kon terugtrekken, mijn eigen tijd kon indelen en mezelf rust kon geven. En andere mensen kijken er niet van op als je zegt dat je even niet mee doet. Het was makkelijk bij LOS om goed voor mezelf te zorgen.

Ik heb het heel erg naar mijn zin gehad bij LOS. Er werd naar mijn mening gevraagd en er werd ook naar geluisterd. Ik heb in verschillende kringen gezeten en ik heb aan de bemiddelingskring meegedaan. Ik vind de bemiddelingskring een mooi instrument. Als je het goed doet brengt het saamhorigheid; je gaat samen kijken naar een oplossing. Ik heb bij LOS altijd mijn mening laten horen in de kring: als ik het ergens mee eens was of niet mee eens was. Op mijn vorige opleiding heb ik ook de kring ingebracht voor een project. We hebben met een food truck op een markt gestaan om dingen te verkopen. Als secretaris van die projectgroep heb ik gezegd dan gaan we het op deze manier doen. In het begin werkte dat niet meteen, maar later vonden ze het toch wel handig. Dat we naar elkaar luisteren, en vooral ook dat we de besluiten goed formuleren en opschrijven.

Ik kon al lezen en rekenen voordat ik naar LOS kwam. Ik vind het nu toch ook wel jammer dat ik niet bij LOS dat studeren wat meer heb doorgezet. Ik vond het lastig om dat te gaan doen, vind ik nog steeds lastig, heb ik altijd lastig gevonden, om aan ‘schoolwerk’ te beginnen. Als ik eerlijk ben heb ik veel op mijn telefoon gezeten, maar ik ben ook veel met mensen bezig geweest en dat vond ik heel fijn. Spelletjes spelen, sporten. Dat er kinderen bij LOS zijn van alle leeftijden vond ik altijd heerlijk, heel positief. Leuk, gezellig, en je blijft toch van elkaar leren. Dat ik niet echt met vakken bezig ging, dat had met mezelf te maken; daar heb ik voor gekozen. Een diploma halen paste niet bij mij; bij een examen ging ik helemaal op slot. Maar ik heb nu soms wel het gevoel dat ik veel kennis had kunnen opdoen over zaken zoals topo, geschiedenis, wiskunde. Nu denk ik soms ‘had ik dat toch maar gedaan, daar weet ik nu weinig van’. Het heeft ook wel mijn keuze beïnvloed voor wat ik ben gaan doen. Ik koos voor koken omdat ik het heel leuk vond en dat op dat moment de beste optie was. Ik heb nu wel zin om mijn kennis te verbreden en daar ben ik ook wel mee bezig. Dus ik vind het niet jammer als in ‘verloren tijd’, want dat is het niet. Ik heb door de manier waarop ik bij LOS was, geleerd om met andere mensen in contact te zijn, om begripvol te zijn naar andere mensen, en vooral om naar mensen te luisteren. Ik heb heel veel kennis opgedaan op het gebied van mensen en daar ben ik wel heel blij mee.

Ik vind het wel goed hoe LOS omgaat met gamen: geen limieten of regels. Ik denk dat het voor heel veel kinderen heel moeilijk is, maar ik denk dat de kinderen vanzelf wel een keer wakker worden en denken: ik moet iets gaan doen. Als je mij daarin zou hebben gestuurd bij LOS, dan zou het juist de andere kant op zijn gegaan, dan was ik het juist thuis nog meer gaan doen. Nog steeds vind ik het leuk om te gamen. Ik doe veel teamspellen en daar neem ik vaak de leiderschapsrol op me. Op die manier kan ik ook leren hoe je een team aanstuurt, hoe je iemand kan inzetten zodat het het beste loopt. Ik vind gamen niet fout, maar ik vind zelf ook wel dat ik door moet met mijn leven, dus die balans ben ik nog aan het zoeken.

Ik voelde en voel me nog steeds erg verbonden met LOS. Nu geef ik kookles. Het is heel vertrouwd om weer terug te zijn, maar nu moet ik wel een andere rol op mij nemen. En dat is ook wel lastig. Vaak is een specialist volgens mij wat formeler en dat ben ik helemaal niet. Ik vind dat zelf ook niet erg en ik heb nog niemand horen klagen. Ik heb inmiddels veel ervaring in de horeca en in een winkel. Wat ik leuk vind is om met mensen in contact te zijn. Dat je een gesprek kan hebben met iemand en daarmee iemand z’n dag kan maken. En ik werk ook graag, ben graag bezig. Werken met m’n handen, het sociale stuk, de afwisseling, dat past helemaal bij mij. Ik loop helemaal mijn pad op dit moment. En over 5 of 10 jaar? Dat zien we dan wel weer. Ik doe de dingen die ik wil doen. Ik wil wel graag een eigen onderneming starten. Misschien kunnen LOS-leerlingen dan wel stage bij mij komen lopen. Maar dan moeten ze wel werken!”