interview met oud-leerling Stef
Toen LOS in januari 2017 startte, kwam dat voor Stef als geroepen. Hij was toen 15 jaar oud en was “redelijk vastgelopen” op de middelbare school waar hij toen naartoe ging. Hij was de eerste ‘nieuwe leerling’ bij LOS. Op zijn 21e verliet hij LOS voor een buitenlands avontuur. Hij ging reizen en werken. Als hij weer even in Nederland is, maakt hij altijd tijd om bij LOS binnen te wandelen. Een mooi moment om eens terug te blikken op zijn tijd bij LOS.
“Ik ben al bijna net zo lang alweer weg van LOS als dat ik op LOS had gezeten. Ik ben nu even in Nederland, maar binnenkort ga ik weer naar Rovaniemi in Finland. In ieder geval de komende vier maanden, maar misschien keer ik later opnieuw terug. Ik woon daar samen met mijn vriendin en werk als pianist in een restaurant. Al tijdens mijn LOS-tijd en ook daarna heb ik veel gereisd. Ik had het plan – en nog steeds wel – om alle landen van de wereld zien. De teller staat al op 54. Ik dacht na LOS eigenlijk in de luchtvaart te gaan, om als steward te gaan werken. Maar uiteindelijk is dat toch anders gelopen. Ik heb eerst een half jaar in Portugal gewerkt. Daarna was ik voor een jaar weer thuis aan het werk en vorig jaar ben ik naar het hoge noorden van Finland verhuisd. Ik kwam daar met het plan dat ik in de horeca zou gaan werken, maar dat is iets anders gelopen. Op een andere afdeling stond een – slechtgestemde en dichtgeschroefde – piano. Ik vroeg of ik daarop mocht spelen, en dat mocht. Precies op dat moment kwam er iemand van management langslopen waarbij mijn pianospel hem opviel. En een paar dagen later kwam de vraag of ik misschien in het restaurant zou willen spelen. Ik kan nu doen wat ik superleuk vind om te doen, en daarin krijg ik ook veel creatieve vrijheid.
Met de piano was ik altijd al serieus bij LOS, zeker in de laatste jaren. Ik ging niet veel naar kringen. Als je niet bij een kring bent, ga je akkoord met wat er wordt besloten en dat was voor mij prima in veel gevallen. Maar als het over de piano ging, dan was ik erbij! Bijvoorbeeld de motie over de nieuwe vleugel voor LOS. Daar heb ik samen met Shenandoah veel werk voor gedaan om hem hier te krijgen. Ik was ook wel eens bij de bemiddelingskring, omdat ik wel ooit betrokken was bij conflicten. Het is een andere manier van oplossen dan op andere plekken, maar daardoor wordt er wel meer geluisterd en meer gegraven waar nodig, naar wat er aan de hand is. Het heeft me geleerd om aandachtiger te luisteren zodat je dingen beter oppikt, er meer informatie uit kan halen en het perspectief van de ander beter kan begrijpen.
Ik had het meteen vanaf het begin naar mijn zin bij LOS. Er was een andere, veel fijnere sfeer. Ik kreeg meer ruimte om mezelf te zijn en mezelf te vinden en uiteindelijk heb ik daar redelijk wat tijd voor nodig gehad. Komend vanaf een systeem waar alles is ingepland en dan de overstap maken naar zelf alles bepalen… Dat was wennen, maar dat was wel wat ik nodig had en dat is gelukt. Mijn ouders moesten ook wennen aan het andere concept van LOS, maar ze hebben er altijd achter gestaan en mij de ruimte willen geven. Ik ben bij LOS weggegaan zonder diploma. Ik had wel altijd al ideeën in mijn hoofd over wat ik zou kunnen, en wat daarvoor de vervolgstappen zouden zijn die ik moest nemen. Dus mijn ouders hadden niet het gevoel dat het niet goed zou komen. Voor mijzelf: uiteindelijk wil je toch wel wat en een diploma is iets concreets, iets tastbaars om een bepaald proces mee aan te kunnen tonen. Maar tegelijkertijd… als je zelf er zoveel twijfels bij hebt en zoveel onzekerheid… ik sta zelf achter mijn keuzes. Via toelatingsexamens kan ik altijd nog ergens terecht komen als ik daar terecht wil komen.
Behalve de piano was ik bij LOS ook bezig met geschiedenis, aardrijkskunde en talen. In Finland heb ik mijn vriendin ontmoet en zij komt uit Spanje. Haar familie spreekt geen Engels, dus het leren van Spaans op LOS is me goed van pas gekomen en ik word nog steeds uitgedaagd om mijn Spaans te blijven oefenen. Ik ben met de vakken die ik deed bij LOS zelfstandig aan de slag geweest. Maar ik wist wel dat als ik iemand nodig had, dat er iemand beschikbaar was om me te helpen.
De piano is na LOS twee jaar lang even op een zijspoor geweest en ik heb het nu toch weer teruggevonden. Het hoort toch wel echt bij mij, net als het reizen. Ik heb eigenlijk precies gevonden wat bij mij past. Mijn passie: de piano. In mijn werk heb ik de stabiliteit gevonden waar ik aan toe ben. En het avontuur opzoeken, dat kan ik nog steeds; er is meer dan genoeg te beleven als je een poosje in een ander land woont. Omdat mijn werk momenteel seizoensgebonden is, moet ik wel veel moeite gaan doen om wat nieuws te vinden voor in de zomer, maar ik heb er vol vertrouwen in dat dat gaat lukken.”